lunes, 15 de abril de 2019

Carta a un amor amb data de caducitat

Una trobada fortuïta en un pas de vianants en una ciutat que no és la nostra. Jo marxant, tu acabant d'arribar. El semàfor ens dóna permís per trobar-nos, amb presses, al mig del pas. Quaranta-cinc segons roman verd, quaranta-cinc segons després de gairebé tres anys. Ens abracem, sonriem, saludo a la noia que ara t'acompanya i ens acomiadem. No vull agafar encara el tren que m'allunyarà de tu, però tampoc el vull perdre. Solia ser molt nostre, això d'acomiadar-nos segons els horaris del tren. 

Quaranta-cinc segons i encara penso en la teva olor. Aquella olor que, molt de tant en tant, encara em revé i em recorda aquell temps al teu costat. Olor a pluja, a kiwi, a llibertat; indescriptible olor a tu. Menys d'un minut per acceptar totes les emocions que de sobte refloreixen sense que jo sapigués que continuaven aquí.

Més tard, un missatge: "You look good, dokta". Suposo que cap dels dos ens ho esperàvem, que res tornés a despertar. Pot ser només em passa a mi, jo que sé. Tot això no entrava en els meus plans.

La nostra va ser una relació de les de data de caducitat, i una sap que no pot fer-se il·lusions quan el final depèn de qüestions de temps i espai. Com estava pronosticat, ens vàrem acabar acomiadant a l'aeroport de Barcelona, sabent que passarien anys sense que ens veiéssim, si era que ens tornàvem a veure mai a la vida. 

Com no esperava que els nostres camins es tornessin a creuar, tampoc esperava estar vint-i-set dies més tard recordant els quaranta-cinc segons de la teva olor. 

domingo, 12 de agosto de 2018

Historias y anécdotas del siglo XXI (I)

Mientras apuraba el tercer vaso de cerveza de aquella noche, me di cuenta que el rubio que me acompañaba, con su camisa de flores y la manta de Ikea que usaba como bufanda, era probablemente la persona más cuerda que había conocido en mucho tiempo.

Hacía apenas unas horas que nos habíamos conocido y él, viendo que mi timidez no me dejaba iniciar conversaciones trascendentales en inglés con un desconocido, se encargó de ocupar el silencio y de mantener mi copa llena hasta que llegamos al punto en que mi fluidez con el idioma no estaba entre mis preocupaciones. 

Como gran parte de las historias y anécdotas del siglo XXI, todo empezó a través de una de aquellas aplicaciones de citas que normalmente una se descarga al recuperarse de un fracaso amoroso - o cuando cree que se ha recuperado - para volver al mercado (aunque sin darse cuenta de que está entrando en un mercado completamente distinto al que creía). Fui un poco por aquello de a ver qué pasa (en aquél entonces la mayor parte de mis decisiones se regían por aquella máxima) y recuerdo lo primero que pensé al verle llegar: "Mierda, tiene el pelo más bonito que el mío". 

Salvado el impacto inicial, la noche transcurrió de forma agradable entre cerveza, patatas bravas, risas, cerveza, preguntas como cuál es tu animal favorito y por qué, más risas, más cerveza, anécdotas y reflexiones sobre por qué creía él que llevo un reloj tipo sport. Cuando me invitó a acompañarle al cuarto bar de la noche, decidí que era hora de irme a casa - no porque no me lo estuviera pasando bien, no porque no me estuviera gustando la cita, en parte porque ya iba un poco borracha - y nos despedimos. "Nice to meet you, see you soon"

Intercambiamos un par de mensajes más en los días y semanas siguientes - "me lo pasé muy bien", "a ver cuando quedamos otra vez" - mas nunca llegamos a vernos de nuevo. Por aquello de que hoy en día todos tenemos agendas demasiado apretadas. ¿No tenemos tiempo o lo invertimos mal?

De todas las cosas que aprendí aquella noche - ya no sé si fueron muchas o pocas - la que aún me hace pensar es la que surgió al tercer vaso de cerveza. 

Recuerdo que le conté que yo escribía - así, en pasado - pero que apenas encontraba tiempo ni inspiración para volver a hacerlo, que tampoco tenía tiempo para leer, y que sin leer una no consigue volver a plasmar con soltura sus pensamientos sobre el papel. Hablamos del proceso de creación, a veces tan difícil pero siempre tan gratificante, y de lo fácil que es hoy en día consumir cultura (¿cuantas horas podemos pasarnos enganchados a ver series y cuantas nos dedicamos a crear?). Me confesó que él había dejado de leer para centrarse en escribir, había dejado de escuchar música para centrarse en tocar la guitarra. Yo puse cara de escepticismo (¡¿como voy a dejar de leer?!), él puso cara de "no espero que me entiendas". Pero algo entendí. Me di cuenta de que la cuestión era simple: solo debía invertir mi tiempo en crear más y consumir mejor.

Y así fue como me di cuenta de que aquel rubio que me acompañaba era probablemente la persona más cuerda que había conocido en mucho tiempo. O quizás no. 


martes, 13 de febrero de 2018

Dimarts 13. Experiments (I)

Què capritxosa, la vida,
que ens torna creuar els camins
després de tants anys,
i ens dibuixa un somriure sincer
acompanyat d'un "m'alegro de veure't".

I com me n'alegro,
de Veure't (en majúscula),
de poder, per fi, descobrir-te,
i conèixer el que sota les llargues pestanyes guardaves.

I què feliç em fa,
que m'escullis a mi per mostrar-te, 
em regalis temps i petons
i comparteixis amb mi l'alegria
d'enamorar-se.

domingo, 5 de noviembre de 2017

Que tinguem sort

30 de setembre. Potser ara totes les cançons sonen més tristes, ara que totes parlen de tu. Totes parlen de tu i alhora cap és suficient. Quin mal que fa, i això que encara em dura l'anestèsia. 

Què fas quan l'únic consol que necessites és una abraçada de la persona a la que acabes de deixar marxar?

(...)

Diumenge, una altra nit sense dormir. Una altra nit intentant escriure. Escriure sobre tu, com si fos fàcil, com si fos possible (suposo que puc admetre ja que sóc masoquista). Voler plasmar en paraules tot el que has (i hem) sigut és, tal vegada, un projecte massa ambiciós. Sé el que em diríes: "sempre pots amb tot el que et proposes". Tu, que sempre has tingut fe en mi, inclús quan jo l'havia perduda tota.

Avui pensava en aquell quadernet dels records que teníem, aquell que et robava per poder emplenar. Aquell quadernet ple de fotos, i poemes, i cançons, i historietes... Tan de bo te'l pogués robar de nou, per escriure-hi o per llegir-lo i plorar a gust, perquè joder com ens hem estimat. I perdona'm, per totes les promeses guardades allà i que no podré cumplir.

Gràcies per haver-me donat tantes raons per estimar-te. Pels passeigs; per aquell banc de Cerdanyola; pels sustos al mig del carrer quan venia a casa teva; pels retrobaments; pels viatges; per les discussions, per quan fèiem les paus; per "el petó més dolç" que t'havien fet mai; per les festes, per aguantar-me gata; per les pelis i les sèries; per totes les rialles i totes les llàgrimes; per la comprensió (quan m'entenies tu abans que ho fes jo mateixa); per les abraçades; per llegir-me; pels parèntesis; per totes les històries d'aquests gairebé quatre anys; per confiar en mi; pels "t'estimo", pels petons; per la santa paciència; per fer-me entendre la vida a través dels teus ulls, i per voler entendre-la a través dels meus; per haver crescut junts; pel que m'has ensenyat i el que hem après; per tot. Gràcies, gràcies i mil gràcies.

I pensar que després d'aquell sopar - que sabíem que probablement era l'últim-, després de totes les llàgrimes, després del nostre adéu, vaig creure'm que ja t'ho havia dit tot... com si em bastés la vida per demostrar-te el que has significat per mi.

I perdona'm, i gràcies, i t'estim. I que siguis feliç.

lunes, 16 de septiembre de 2013

Love? Is to keep us alive...

- Dime, ¿crees que es posible echar de menos algo que nunca has tenido?
- ¿A qué te refieres?
- Echo de menos sus labios, sin haberlos besado. Echo de menos su voz, y cómo suena mi nombre cuando sale de su boca. Y el tacto de su piel, ese brillo en su mirada... sin que nunca hayan sido míos. No los tengo y los echo de menos, ¿lo entiendes? Se ha convertido en algo indispensable, y ni siquiera me había planteado que fuera importante para mi. Y ahí está. Entró en mi vida sin llamar, y ahora se niega a irse. 

(...)

Aún así... No quiero que se vaya. 

miércoles, 11 de septiembre de 2013

It's time to go.

Después de mucho tiempo con mi querido blog y después de enlatar no tantos pensamientos como me hubiera gustado, ha llegado la hora de un cambio. Es el momento de decirle adiós a Pensamientosenlata2 como decimos adiós a los días de verano; no es un adiós definitivo, porque sabemos que otros veranos vendrán. Por eso y porque ya no soy la misma muchacha de 14 años que abrió este rincón, me he mudado a "Far From Any Other Road", donde sois todos bienvenidos.

Esto no es un punto final, solo es el comienzo de algo nuevo. Gracias a todos los que me habéis leído en algún momento de vuestras vidas. ¡Paz y amor!

ACTUALIZACIÓN 29/06/2018

I'm back!

jueves, 24 de enero de 2013

Volver es la mejor parte de echarte de menos.

Y entonces me di cuenta de que, al soltarme de ese abrazo, pondríamos en marcha las manecillas de un reloj que ya no iba a parar. En ese preciso instante a principios de septiembre, mientras nuestros cuerpos desnudos reposaban suavemente el uno junto al otro, y él, con sus suaves manos, me acariciaba el pelo, me di cuenta de cómo se escurría el tiempo entre mis dedos. En unos días tendría que irme y poner un mar de distancia entre los dos. Unas cuantas lágrimas de cruda realidad empezaron a rodar por mi mejilla, frías y dolorosas. 

Cuando pienso en esos abrazos que tanta falta me hacen, en esas caricias que me reconfortan y me animan a seguir adelante, esas que no están, me siento como si cayera en el abismo que es esta puta distancia. Pero he aprendido que, a pesar de todo, lo único que importa, lo que realmente vale la pena, es el día en que vuelvo a ver sus ojos. Que lo único que cuenta es ese "Cuánto te he echado de menos", ese "Me hacías falta", ese dejarme caer en sus brazos, ese fundirnos en una mirada que lo dice todo... Y es que echarle de menos no es tan doloroso si pienso que le volveré a ver. Porque, en el fondo, la distancia no es más que vértigo horizontal.